Dag 17 - Rustdag

Dag 17 - 4 juni 2024 - Rustdag.

Beste vrienden,

De klokken van de nabijgelegen kerk maken me wakker om 7 uur. Het voelt vertrouwd, dat klokkengelui. 

Ik rek me uit…oei, alles voelt stijf. Mijn benen, mijn schouders en nek. Mijn rechterknie plooit iets moeilijker…die ga ik extra moeten verzorgen, meteen smeer ik dan maar mijn zalf.

Zeker mijn ontstekingsremmers niet vergeten vandaag. Ik blijf nog wat nasoezen, ik word pas om acht uur aan het ontbijt verwacht.

Mijn ‘albergo del lago’ is een vreemd gebeuren. Het is een soort krantenwinkel, snoepkraam, bar, restaurant, herberg, een rare mix.  

Ik ben de enige voor het ontbijt. Ik krijg koffie, een hele ganse croissant, wat koeken en een yoghurtje.. Niets om naar huis te schrijven, of juist wel! Armzalig eigenlijk, goed dat het inbegrepen is en ik er niet extra voor moet betalen. Aan de toog staat een luidsprekende man zijn koffie te drinken en zijn krant te lezen. Waar hebben ze het over? Ik vermoed voetbal.

Ik ga terug naar mijn kamer om nog wat te rusten, de naam van de dag wat eer aandoen, niet? Ook moet ik nog mijn verslag van gisteren afwerken en posten want dat is er niet meer van gekomen toen Klaas vaak toeslag.

Het is een luie voormiddag en dat laat ik toe. 

Ik slaap nog wat tussendoor en organiseer mijn routes voor de volgende dagen en probeer overnachtingen te boeken. Het geeft een veilig gevoel als je weet dat je de volgende nacht ergens verwacht wordt en er een bed voor je klaar staat.

Namiddag. 

Ik trek het stadje in. Het is warm, 22 graden en een fijn zonnetje. Ver ga ik niet wandelen want mijn knie en achillespees protesteren. Bellano ligt aan een kleine baai van het Comomeer waar ook een overzetboot is naar de westkant van het meer. Toch precies heel wat mensen die daar gebruik van maken! Mijn wasgoed heb ik meegenomen want de wasserette is vlakbij. Terwijl de wasmachine, die ik met muntjes uit de automaat betaald heb draait, ontdek ik een stukje van het stadje. De kerk, de smalle straatjes, en daar de apotheek. Ik stap binnen om mijn voorraad medicijnen tegen ontsteking aan te vullen zodat ik in Rome geraak. De apothekeres is vriendelijk en behulpzaam. Ik krijg wat ik vraag met de nodige aanwijzingen om er behoedzaam mee om te gaan. Ze heeft er vertrouwen in dat ik het goed aanpak en wenst me nog een veilige reis terwijl ze mijn pelgrimsboekje afstempelt. Het lijkt wel alsof ze vereerd is om dat te doen, ze glimlacht breed, Prego!

Ik slaap nog wat.

Om zeven uur begeef ik me naar het restaurantje hier beneden. Ik ben de enige klant. Aan de oven staat een kok (met koksmuts!) pizza's te bakken. Het ruikt er wel erg goed. De aardige, koddige, mankende man is druk aan de telefoon om bestellingen op te nemen. Er word blijkbaar afgehaald en geleverd. Niettegenstaande de heerlijke geur van gebakken pizza's, kies ik toch voor forel ( mijn lievelings vis) met salade en frietjes. Er komt een koppel binnen, even later nog een koppel. Telefonische bestellingen gaan ondertussen de deur uit.

Bij het betalen van de rekening vraag ik hoe het met de voet van de mankende man is. Want daarvoor was hij bij de dokter. Hij kijkt pijnlijk en schudt neen terwijl hij een kapbeweging maakt alsof hij zijn voet afkapt. Ik heb medelijden met hem. Morgen om acht uur ontbijt? vraagt hij. Ik stem in. Ci vediamo domani!

Boekhouding :

Totaal km :1000,67

Totaal hm : 9934

Ingezameld bedrag : 3010 Euro!

Ik neem nog een douche en trek mijn slaapkleed aan. Hmm, ruikt lekker na die wasbeurt.

Morgen een relatief vlakke rit naar Bergamo.

Slaapwel lieve vrienden

Tot morgen,

Reinhilde