Dag 30 - van Civita Castellana naar Sint-Pietersplein Rome

Dag 30 - 17 juni 2024 - van Civita Castellana naar Sint- Pietersbasiliek Rome

61,7 km 800 hm

Lieve vrienden,

Ik begin aan mijn laatste fietsdag. Vandaag zal ik Rome bereiken! Nog goed wat hellingen te verteren onder een strakke zon. Goed dat het mijn laatste rit is want mijn kaarsje is zo goed als opgebrand. Nog een ultieme inspanning en dan rust…rust..rust.

Mijn bekers vullen, inpakken, fiets optuigen, sleutel van mijn appartementje in het Sleutellock achterlaten.

Ik heb geen stempel in mijn boekje, dus ik stop bij de eerste cafetaria, hopelijk kunnen zij afstempelen.

En wie hebben we daar? Het zijn Lucy en Desmond! Ik ontmoette ze gisteren aan het restaurantje waar ik een paar minuten geleden buiten aan een tafeltje had plaatsgenomen. Ook zij waren wat in de war, want de ingang van het restaurant was wat verder het kleine straatje in. Helemaal niet duidelijk. Ze komen uit Engeland en zijn met de tandem onderweg. Ik mag bij hen aan tafel aansluiten. Toch bizar hoe je steeds mensen tegenkomt waar je heel wat mee gemeen hebt. Lucy is arts en werkte in India, in de staat Karnataka ( aangrenzend aan onze staat Andhra Pradesh), een zestal maanden in een ziekenhuis. Verder hebben ze jaren geleden met hun kinderen een deel van de Camino naar Santiago gelopen, en nu met de tandem naar Rome! 

En nu ontmoet ik ze weer! Terwijl Lucy op mijn fiets past, neemt Desmond me mee de kerk in.

Na een klein doolhof in het aanleunend gebouw, van het ene kantoor naar het andere te zijn gestuurd geweest, krijg ik een officiële stempel in mijn pelgrimsboekje.

Dag Lucy, dag Desmond! Bedankt voor alles.

Later dan gepland ben ik dus onderweg. Ik wou de hitte wat voor blijven, dat is echter niet gelukt. Het is kwart voor 10 en 23°.

De eerste kilometers zijn licht dalend, dus fijn om te doen. Het wegdek is prima. Voila: Roma 55 km. Dat geeft moed. De helling begint al snel, maar die is zacht, niet teveel eisend voor de benen. Ik ben helemaal in mijn nopjes, als het zo blijft wordt het een mooie fietsdag, niet te moeilijk.

Op een schaduwplek stop ik om wat te drinken en kijk op mijn routeplanner. Neen, ik moet minstens zes km terug fietsen! De weg liep zo soepel dat ik niet gecontroleerd heb en heb dus een afslag gemist. Verdorie.

Het wordt echt warm en het gaat steeds maar omhoog. Even rusten, bijtanken. Terug de fiets op. Schaduwplekken zijn zeldzaam, dus maar goed doorfietsen. 

Eindelijk een klein rustplaatsje. Ik eet chocolade en mijn laatste gedroogde abrikozen. Hmmm…net of ik een pims cake eet. Lekker.

Dan de afdaling, mooi en glooiend, fijn om te doen. Niet steil of akelig, laten bollen maar.

In Sacrofano, is het weer heel erg steil tussen de huizen en stap ik af. Fiets aan de hand tot op het dorpspleintje. Aan een kraampje kan ik in de schaduw wat rusten. Ik word helemaal uit gevraagd over mijn fietstocht in een mix van Italiaans, Frans en Engels. Dag dames!

Het is dan nog een twintigtal km, waarvan een 10tal nog in dalende lijn.

Na de daling nog een kleine hindernis, weg afgesloten, maar ik laat me niet tegenhouden.

Uiteindelijk kom ik op een mooi fietspad langs de Tiber. Nog 10 km! Jiepie aajee…

🤬🤬🤬🤬

Voorwiel, platte band.

Rij ik 1800 km vanuit Zolder naar Rome, 10 km voor de finish : platte band.

Ik krijg hulp van een Italiaan, een Nederlander en een Nederlandse moeder met dochter. Mijn band wordt opgepompt, hopelijk houdt hij nog de laatste kilometers.

Dus goed doorfietsen nu. Het is heet, de zon brandt ( 32°). Mijn navigatie telefoon heeft het opgegeven door de hitte. Mijn andere telefoon probeer ik zo goed mogelijk te beschermen.

Na drie kilometer, mijn band weer te plat om verder te rijden. In volle zon pomp ik nog maar eens op.

Ik zweet me te pletter!

Op vier kilometer, ik krijg hem echt niet meer opgepompt.

Daar sta ik dan, in de hete, blakende zon.

Ik zie twee jonge gasten komen aanrijden met hun fiets ( ik ben nog steeds op het mooie fietspad). Die jongens tegenhouden en hulp vragen?

Het zijn Eduardo en Martino. Hun Engels of andere taal is onbestaand, maar ‘help’ verstaat iedereen. Een platte band herkent ook iedereen, daar zijn geen woorden voor nodig. Ze zijn direct bereid me te helpen als ik mijn reserve binnenband boven haal.

Ze zijn een godsgeschenk die jongens! Ze moeten lachen met die binnenband, het is een slang, dat hadden ze nog nooit gezien maar vinden het super handig.

Dankuwel jongens, duizendmaal.

Het is heet, 33° ondertussen.

De laatste loodjes wegen het zwaarst? Zeker weten.

Ik kom aan op het Sint-Pietersplein. Het doet me toch wat en laat de traantjes maar lopen. 

Eigenlijk is het op momenten toch een helse tocht geweest. Doodmoe, groggy van de hitte maar tevreden en voldaan. Ik kan nog net een foto nemen, dan geeft mijn telefoon het ook op van de hitte.

Mijn hotelletje heb ik kunnen vinden omdat ik de straatnaam in mijn geheugen had en wist dat het vlakbij was.

Het enige wat ik nu wil is : water, water 

en slapen.

Tot morgen,

Reinhilde