Dag 13 - van Lustenau (AT) naar Maienfeld (CH)

Dag 13 - 31 mei 2024 - van Lustenau (AT) naar Maienfeld (CH)

60,5 km 470 hm

Mijn beste vrienden,

Het ontbijt in mijn hotelletje is prima. We zijn met vijf, een koppel en drie éénzaten. De koffie en het broodje smaken goed. Neen, ik hoef vandaag geen gekookt eitje, mag ik een broodje mee voor onderweg? Natuurlijk mevrouw en trouwens, je schoenen en kleding zijn droog, breng ik ze alvast? Ik ben heel blij met de droge schoenen en kleren en vraag een stempel voor in mijn pelgrimsboekje. Nog een goede reis gewenst!

Het zou een pure regendag worden volgens het weerbericht en de weersvoorspelling van mijn navigatie app. Wat is slim? Vertrek uitstellen is geen optie want het blijft gewoon continu regenen. Dus ik pak alles in en maak me klaar voor vertrek. Gelukkig kan ik mijn stalen ros optuigen in de garage waar hij de nacht heeft doorgebracht. Mijn laatste minuten droog …daar ga ik.

Wat kan ik van mijn rit vertellen? Regen, regen, regen…ik moet maar 60 km en alles redelijk vlak. Zou ik in drie uur mijn bestemming kunnen halen als ik goed doorfiets? De motor en batterij moeten maar goed werk leveren!

Mijn schoenen heb ik met ducktape afgeplakt in de hoop het alleszins aan mijn voeten droog te houden. Noppes! Het regent fel, niet zoals die stortbui tijdens het onweer gisteren, maar toch behoorlijk. Na een half uur voel ik de nattigheid in mijn schoenen, mijn dijen zijn kleddernat, ik zie bijna niets meer door mijn brillenglazen. Even pauze aan het leegstaande douanekantoor. Ik rij Zwitserland binnen. Nog twee en een half uur deze miserie….Kan ik dat zolang volhouden? Moet! Moed!

De paden zijn goed, bewegwijzering prima, dat scheelt, maar toch. 

Ik kan het allemaal niet meer volgen, dan ben ik in Zwitserland, dan in Liechtenstein, weer in Zwitserland, terug even in Oostenrijk en dan weer in Zwitserland. Jammer van de regen, ik laat het allemaal aan me voorbij gaan. Ingedoken achter mijn stuur, trappen, trappen, zo snel mogelijk naar Maienfeld. Nog twee uur volhouden, komaan Reinhilde.

Het is koud, mijn kletsnatte dijen voelen aan als bevriezen, mijn schouders en nek zijn weer gespannen, mijn achillespees protesteert. Die vindt die koude en nattigheid niet ok!

Onder het afdak van nog maar eens een verlaten douanekantoor stop ik. De brillenglazen moeten dringend gereinigd worden, tijd om mijn broodje te verorberen en een grote slok van mijn drinkbus. Ik merk dat ook mijn bagage lijdt onder de regen. De hoezen kunnen dit niet aan, het hoesje van mijn stuurtas is doorweekt. Hopelijk blijft mijn telefoon droog, ik steek hem nog eens extra in een plastic zakje.

Nog een uur Reinhilde, volhouden, maar het wordt zwaar. Alles even grijs, nergens iets van opklaring te bespeuren. De route langs het water moet fijn zijn om te rijden op een zonnige zomerdag. Eens terugkomen?

Het is koud, nat, wind is komen opzetten, zicht is slecht. Schoenen doorweekt, benen, nek en schouders doen pijn. Alleen maar ongemak, miserie en ellende. Niet zeuren, klagen of zagen vermaan ik mezelf, niet zoveel medelijden met jezelf!

Want ik ben een tevreden en gelukkig mens.

Hoe moeilijk en ongemakkelijk deze drie tot vier uur ook zijn, het zijn maar een aantal uren!

Ik weet dat er straks ergens een bed voor me klaarstaat, dat ik me kan opwarmen, dat ik ga veilig zijn!

Ik heb een fantastische, zorgzame familie. Zoveel vrienden en sympathisanten die me steunen in deze tocht. Zoveel kinderen in India ( door de loop der jaren al 85 kinderen die bij ons woonden en een nieuwe kans kregen) die me steunen en moed toewensen.

Mijn gezondheid en fysieke toestand laten toe dat ik deze tocht KAN ondernemen.

Ik word niet gebombardeerd of met kruisraketten beschoten, ik word niet opgejaagd of verdreven omdat ik niet de juiste huidskleur heb of van een andere stam ben of een ander geloof heb, of niet de juiste kleding draag, of omdat ik als vrouw wil studeren ….ga zo maar door.

Ik ben een gelukkig en tevreden mens.

Nog een half uur Reinhilde!

Om half twee arriveer ik in Maienfeld en vind ik snel mijn onderkomen. Druipnat maar tevreden:

Geen platte band of mechanisch defect, geen val of ongeluk. Enkel een paar uren afgezien. 

Op mijn kamertje probeer ik alles droog te krijgen tegen morgen. Mijn schoenen mogen even in de droogkast, de rest van mijn kleding en tassen op de radiator of in de gang om verder te drogen.

Ik ben een gelukkig en tevreden mens!

Slaapwel lieve vrienden,

Tot morgen,

Reinhilde