Dag 12 van Dettingen naar Lustenau

Dag 12 - 30 mei 2024 - van Dettingen (DE) - door Zwitserland- naar Lustenau (AT)

73,8 km 560 hm

Waarde vrienden,

De buienradar voorspelde niet veel goeds vanaf een uur of één deze middag. Mijn plan : tijdig vertrekken en vroeg aankomen, de regen voorblijven 

Als ik wakker word en naar buiten kijk, krijg ik een beetje hoop. Heel licht bewolkt en een waterzon, maar het is zon.

Aan de ontbijttafel ontmoet ik Stella. Ze is een gepensioneerde celliste uit Regensburg en onderweg naar Zwitserland voor een klein concert. We hebben een heel leuk gesprek want er is gelijk een wederzijdse interesse. Van mijn kant de klassieke muziek, van haar kant, de meisjes in ons huis in India. We wisselen gegevens uit en ze belooft ook sponsor te worden en misschien wel bij gelegenheid een concert te organiseren ten voordele van IKO. Hoe chique zou dat zijn!!!  

Ik moet ervandoor, ik wil de regen voor zijn.

Voor een stuk lukt me dat want de eerste twee uur is het aangenaam fietsen, geen regen, een frêle zonnetje maar een mooi geasfalteerd fietspad, glooiend door de velden. Dan kom ik in Konstanz aan de Bodensee. Geen idee waar ik precies in Zwitserland ben binnen gereden maar het is nu tijd voor een Zwitserse simkaart anders gaat mijn telefoonrekening hoog oplopen met die buitenlandse tarieven. Aan een infokiosk vraag ik hoe ik dit best aanpak, ik zal zeker niet de enige zijn die daar nood aan heeft. Ik krijg een plannetje van de binnenstad en waar ik terecht kan. Zo gezegd, zo gedaan. Bij sunrise word ik geholpen door een fel gebruinde kerel. Die moet ergens anders een tijd doorgebracht hebben want met dit weer krijg je dat kleurtje niet. Hij vraagt hoeveel dagen ik in Zwitserland zal zijn. Een dag of vier, vijf? Best een zeven dagen kaart nemen, kost 20 CHF zegt hij heel vriendelijk. Mijn identiteitskaart wordt op de kopieermachine gelegd, op zijn tablet onderteken ik een contract en 20 CHF gaan van mijn bankkaart af. Heel netjes plaatst hij de simkaart in mijn telefoon, geen code nodig. Werkt gewoon 7 dagen en stopt er dan gewoon mee. Vergeet niet roaming van uw Belgische kaart af te zetten, verwittigt hij me nog. Tot ziens en goede reis!

Het duurt niet meer lang of de regen kondigt zich aan. Aan de einder ziet het er niet zo slecht uit, maar de wolken hebben me ingehaald.

Eerst wat lichte regen maar daarna van kwaad tot erger. Van genieten onderweg is geen sprake meer, het wordt ook tijd dat ik wat schuil. Onder een klein afdak bij een houtstapelplaats wissel ik van regenjas, peuzel mijn peer op en wissel ik van drinkbeker. Mijn stuurtas krijgt zijn regenjasje weer aan, ik vervolg mijn weg. Het klaart wat op, mijn regenkap kan een tijdje af maar de jas durf ik niet uit doen. 

Ik hoor in de verte een hels lawaai…wat is dat? Als ik de bocht omkom zie ik een vliegveldje waar een vliegtuig opstijgt. Was me dat even schrikken.

De regen wordt steeds feller en feller, opnieuw een schuilplaats zoeken want dit is niet meer te doen. Onder het afdak van een magazijn kan ik afstappen en wat verpozen. Er staan zelfs een tafel en stoelen. Het giet, het giet…niet normaal. Dit gaat even duren, dit is niet gewoon een bui. Het dondert en bliksemt, ik krijg het koud. Gelukkig sta ik droog en trek mijn fleece onder mijn regenjas aan. Tijd om iets te eten terwijl ik wacht op beterschap. Een jonge dame stapt uit een auto en komt mijn kant uit gerend. Haar shift in het magazijn begint en ze meldt zich aan aan de poort. Ze heeft medelijden met mij als ze hoort dat ik al 12 dagen vanuit België onderweg ben. Blijf hier gerust maar schuilen tot het ergste voorbij is zegt ze. Het blijft gieten. Opeens gaat de poort open, een man vraagt of ik misschien een tasje koffie wil, je ziet er zo verkleumd uit. Natuurlijk zeg ik ja en bedank hem hartelijk. Geregeld komt hij kijken of het nog goed met me gaat. Na een uur schuilen en het onweer zo goed als voorbij is, vertrek ik weer. Nog 12 km tot mijn gasthuis. Het regent nog maar het is doenbaar, op zeker moment kan zelfs de regenkap af en blijft het droog. 

In Gasthof Meindl meld ik me aan bij een automaat. Nog nooit eerder gezien. Ik geef mijn reservatienummer in, mijn naam komt op het scherm. Correct. Nog een aantal gegevens invullen, op het scherm met mijn vinger mijn handtekening plaatsen en voila, uit de automaat komt een kaart waarmee ik op mijn kamer kan. Automatisatie alom.

Mijn fiets plaats ik achter op de parking uit het zicht, mijn kamer is op de eerste verdieping, dus sjouwen met bagage. Uitgeput van de koude en stress trek ik snel droge kleren aan en lig languit op bed om te bekomen.

Beneden is er een restaurant dat bij het Gasthof hoort en ik vraag of mijn fiets ergens binnen kan staan voor de nacht? Jawel, volg me maar. De natte schoenen? Geef maar hier, die zal k drogen tegen morgen. Mag de fietsbroek en kousen mee? Geen probleem. De man is erg gedienstig en ik ben hem heel dankbaar.

Ik eet een visschotel met aardappeltjes en ga voldaan weer naar mijn kamer. Eind goed, al goed.

Morgen weer regendag zegt de buienradar. Wanneer houdt dat eens op?

Ik wens jullie een deugddoende nacht, ook voor mezelf.

Slaapwel iedereen,

Tot morgen,

Reinhilde