Dag 16 - van Campodolcino naar Bellano

Dag 16 - 3 juni 2024 - van Campodolcino naar Bellano (Como meer)

63,1 km 330 hm

Lieve vrienden,

Ik heb weeral een mindere nachtrust. In slaap vallen is het probleem niet, maar ik droom akelig over steile, glibberige bospaden, over batterijen die niet opladen, over remmen die falen in de haarspeldbochten, over pezen die scheuren….

Het regent.

De klok slaat precies acht uur als ik aan het ontbijt ben. Blijkbaar ben ik de enige klant en is het barretje enkel open voor mij. Nu snap ik waarom ze het precieze uur wilde weten gisteren om hoe laat ik zou willen ontbijten. Ze vraagt of ik een toast wil. Ok, geroosterd brood lijkt me wel wat. Ik drink alvast de koffie en wat fruitsap en bekijk de buienradar. Vanaf een uur of 10 zou het minder gaan regenen. Hopelijk, want ik moet 14km met haarspeldbochten en tot 13% dalingspercentage het dal zien te bereiken. Ik krijg 2 croque monsieurs, dat is net iets anders dan gewoon geroosterd brood, heel onverwacht dus.. Met wederom een knoop in mijn maag peuzel ik er ééntje op, de tweede zal ik maar meenemen.

Ik had me gisteravond voorgenomen om aan het Comomeer tijdens mijn geplande rustdag een fietsenmaker op te zoeken om mijn remmen te laten nakijken en zo nodig te herstellen en een nieuwe regenjas kopen want die van mij is aan flarden. Als ik aan de afdaling denk krimpt mijn maag weer ineen. Misschien maar onderweg een fietsenmaker opzoeken? In Chiavanna is er een Rock Bike shop, ze zijn open tot 12.15u, leert meneer Google me. Als ik om 10 uur vertrek kan ik daar tijdig zijn want het stadje ligt helemaal op mijn route. Een kleine 2 kilometer omrijden, meer niet. Het geeft me moed, ik pas mijn navigatie alvast aan om er regelrecht naartoe te rijden.

Uiteraard in de regen, begin ik met knikkende knieën de afdaling. Weer echt geen pretje die scherpe bochten, nat wegdek, steil…Elke 3 à 4 bochten stop ik even om mijn remmen, die ik afwisselend voor en achter gebruik, te laten rusten en afkoelen. De bochten zijn genummerd en ik tel af. Gelukkig wat minder regen ondertussen, aan de einder zie ik precies klare lucht. Zou het kunnen? Zou ik zon krijgen vandaag? 

Bocht 22….rustig Reinhilde, je hebt tijd. De kap kan af, dat is al een verbetering. Ik laat wat auto's passeren. Daar gaan we weer, pure concentratie, ik voel weer spanning in schouders en nek. De ene bocht volgt de andere…..bocht 14…..bocht 9. Pauze.

Het is gestopt met regenen. Ik probeer de omgeving en natuur wat in me op te nemen. Het is ruig, rotsig, indrukwekkend. Diep ademhalen.

Ik kom aan in het mooie stadje Chiavanna. Het is er druk in de winkel wandelstraat, er heerst een ontspannen sfeertje met taterende en gesticulerende Italianen.

Om 11 uur stap ik de fietsenwinkel binnen waar een jonge gast me breed glimlachend observeert en me dan met grote ogen vragend aankijkt. Veel woorden heb ik niet nodig als ik in fietsuitrusting en met volgeladen fiets voor de deur sta, met mijn hand een knijpende gebaar maak alsof ik rem en een moeilijk gezicht trek.

Beetje Engels kent hij dus wel, brakes failing? vraagt hij. Mijn fiets mag mee naar de werkplaats in waar ik alles aflaad. Stefano begint er gelijk aan. Wat ben ik blij.

Een winkelbediende vraagt of ik koffie wil, je kan in de winkel wat uitrusten zegt ze.

Het is een heel vlotte dame. Ons gesprek verloopt gedeeltelijk in het Engels, Duits en Frans. Uiteraard gaat het over mijn tocht. Waar vandaan? Waar naar toe? In uw eentje? Neen, met mijn fiets. Ze kan er mee lachen. 

Ik denk aan mijn gerafelde regenjas. Blijf ik bij mijn oude, het zal geheid nog veel regenen, koop ik een nieuwe, ik zal hem niet meer nodig hebben. Wedden? Het is een goede investering als het nu verder droog blijft tijdens mijn reis. Ik koop een nieuwe jas.

Stefano is ondertussen klaar. De remmen waren echt op. Verder heeft hij de fiets en bandendruk nagekeken, klaar voor Rome! Hij is fier op zijn werk.Alleen onderweg vraagt hij? Neen, valt de dame in, met haar fiets en ze knipoogt.

Kwart voor twaalf zit ik weer op de fiets met mijn nieuwe regenjas aan want het druilt weer.

Tevreden over mijn aankoop en de veilige remmen begin ik aan deel 2 van de dag. Het is voornamelijk vlak tot aan het Comomeer met nog een puist in het landschap op 10 km maar die kan ik wel aan.

Het dal wordt breder en breder, leuk om te fietsen. Het is kwart voor 1 en mijn jas kan uit, zelfs mijn fleece kan uit! De fietspaden zijn af en toe wat hobbelig en voor herstel vatbaar, maar over het algemeen is het fijn fietsen langs het water.

14.00u. 🤭🤭🤭 De zon is helemaal doorgebroken en ik krijg het warm. Bijna niet te geloven na zoveel regendagen maar ik moet me insmeren tegen de zon! Verbranden gaat snel als je fietst in zon en wind, dus geen risico nemen. Vergis je niet, ik doe het graag.

En dan, Comomeer. Het geeft een fijn vakantiegevoel want ik kom voorbij campings en weekendhuisjes. Langs het water nog deel 2 van de croque monsieur opeten en een appel. 

Iets na drie kom ik aan bij Albergo del Lago in Bellano. Boeltje gesloten! Ik check het adres, klopt. Hm…niet leuk. Ik probeer het telefoonnummer dat ophangt, geen gehoor.

Ik sta met mijn fiets ongemakkelijk op het trottoir in het zonnetje. Wat nu?

Er komt een heel erg kortgewiekte dame aangewandeld. We zagen mekaar heel kort enkele minuten daarvoor aan een rood licht waar een schoolmeester met zijn klas ( vermoedelijk 1ste, 2de leerjaar) overstak. We lachten beide genoegzaam bij het horen kwebbelen van de kinderen en de vermanende woorden van de schoolmeester toen de rij niet aansloot. De dame herkent me (niet zo moeilijk met die fiets). Ik vraag of ze me kan helpen, ik gebaar dat ik geprobeerd heb te bellen maar dat het niet lukt. Ze neemt haar telefoon en belt : ik ken die meneer zegt ze in gebroken Engels.. Ze ratelt wat aan de telefoon en als ze neerlegt vraagt ze me 10 minuten geduld. Meneer is bij de dokter. Ik dank haar heel hartelijk. Molte grazie!

Een grappige meneer komt aangescheurd met zijn auto en opent de deur voor mij. Mijn fiets kan in de garage, mijn kamer blijkt op het tweede verdiep. Het is een oud gebouw maar ik ben blij met de kamer. Kleine oude douche maar ze werkt.

Vanavond restaurant gesloten, morgen ontbijt om acht. Ok? Hij is precies gehaast, de grappige mankende man. Hij geeft me sleutel van mijn kamer en van de achteringang. Nog iets? Ja, ik heb dorst, ik heb wel een pintje verdiend. Snel geeft hij me een glas en een flesje bier. Daag, hij is er vandoor. Ik heb het gebouw voor mij alleen precies, de bar heeft hij wel afgesloten, jammer.

Ik douche, pak alles uit en ik slaap.

Het is half zeven. Toch het stadje even in om iets te eten. Het is gezellig langs de boord van het meer. Maar ik ben moe en heb last van mijn pees en rechterknie als ik wandel, dus niet te ver stappen. Zeker ontstekingsremmers blijven nemen bedenk ik me.

Terug op mijn kamer val ik neer op bed.

Zo blij dat het morgen rustdag is. Ik voel het aan heel mijn lijf. Ook mentaal heb ik rust nodig, geen uitdagingen of overwinning op het programma morgen, geen zorgen over mijn remmen. Rust in mijn hoofd.

Lieve vrienden,

Dank voor jullie aanmoedigingen en lieve woorden. Ik lees jullie berichtjes zo graag, via facebook of via de blog. Ze zijn me dierbaar, ze dien me deugd, put er moed uit.

Reinhilde

Bij Comomeer.