Dag 25 - van Prato naar Terranuova Bracciolini

Dag 25 - van Prato naar Terranuova Bracciolini.

64,2 km - 850 hm

Beste IKO vrienden,

Ik heb niet goed geslapen, heel rommelig, dikwijls wakker geworden. Ik droomde ook dat ik een zwaar traject had gefietst en dan constateerde dat ik mijn bagage was vergeten op mijn vorige plek. Voor het van kwaad naar erger ging in mijn droom werd ik gelukkig wakker. Die droom blijft wel hangen, dat kan ik je garanderen en geeft een heel onaangenaam gevoel.

De avond voordien heb ik nog tot laat met ergernis en frustratie zitten puzzelen aan de nog te fietsen routes om zoveel mogelijk geïsoleerde fietspaden te ontwijken. Ik vertrouw het voor geen haar meer.

Dat hobbelig parcours hangt me de keel uit. 

Het voelt als een off-day als ik opsta en het miezerige straaltje water uit de douche verfrist me amper.. Wat ga ik vandaag voor de kiezen krijgen? 

Als ik mijn telefoon controleer, merk ik dat ik mijn verhaal niet gepost heb. Te druk geweest met zoeken naar routes gisterenavond. Snel posten nu.

Er is geen ontbijt voorzien. Geen nood, in mijn straat zijn een aantal winkeltjes, bij het wegrijden spring ik wel ergens binnen en koop wat voorraad en eet onderweg wel iets.

Ziezo, alles gepakt en naar beneden gesleurd, fiets door de keuken naar buiten geloodst.

?????????

?????????

Wat is er met mijn fiets aan de hand? Ik kan mijn bagage niet vastmaken, de porte bagage beweegt, die is niet stabiel!! Kan ik dit zelf fixen met koord, tape of een colsonbandje? Onmogelijk. Zelfs een stukje spatbord van mijn achterwiel is verdwenen….

Mijn hartslag gaat de hoogte in, het koud zweet breekt me uit, ik tril over heel mijn lijf. Daar sta ik, op een stoep in hartje Prato met een kapotte fiets, mijn bagage op de grond ernaast. Basta, finito.

De zon schijnt.

En toch..

En toch..

Geluk bij een ongeluk, het moet zo zijn, om de hoek, maar letterlijk om de hoek is er een fietsenwinkel. De nors ogende, maar vriendelijke receptionist van het hotel wist me dat te vertellen. 

Mijn fiets mag direct op de werktafel. Een bout die het spatbord aan het frame zou moeten vasthouden is gewoon verdwenen, zelfs de schroefdraad binnenin het frame pakt niet meer. Uw fiets heeft goed afgezien, zegt hij. Inderdaad. Hij moest eens weten over welke gruwelpaden ik hem al gedreven heb. 

Kan ik de Italiaanse staat verantwoordelijk stellen voor mijn stukken?

Ik ben die man uiterst dankbaar! Hij checkt de banden nog even en mijn fiets is klaar. Hij vraagt 10 euro, ik betaal er 20. Hij heeft bijna een uur gesleuteld met diverse boutjes en rondellekes die dan weer wel en dan weer niet pasten.

Om half elf kan ik met bagage en al ( niet vergeten dus) vertrekken.

Eindelijk.

Ik ben snel door Prato, en fiets een eind langs de Bisenzo rivier. Het fietspad wordt steeds smaller maar loopt dan over in een mooi geasfalteerd wegdek. Ze kunnen het wel hoor!

Ik kom door een parkje waar wat kinderen spelen, wat later een hele klas die met de fiets onderweg is.

Tot in Firenze heb ik goed wegdek, in de stad is het erg druk. Ik kom voorbij het Amerikaans consulaat. Ik wil een foto nemen maar wordt door gewapende mannen aangemaand door te rijden. Geen foto's! Doorrijden, niet stoppen.

Ok.

Dan begint de klim. Eerst wat gelijkmatig omhoog met 5 tot 9 % stijgingspercentage. Stevig trappen op die pedalen hoor! Gelukkig met hulp van de motor.

Toch even pauze nemen. 

Door de affaire met mijn fiets vanochtend heb ik dus niet ontbeten en heb ook geen proviand. Koffie, broodje en cola zero gaan er goed in.

Tweede deel van de klim : 10% met een piek van 13%. Heftig hoor. Maar het wegdek is goed en het verkeer valt goed mee. Toch ben ik heel blij als ik het hoogste punt gepasseerd ben en aan de afdaling kan beginnen. Die is dit keer heel erg goed te doen. Ik blijf voorzichtig natuurlijk maar het is totaal anders dan die van gisteren. En mooi onderweg.

In San Donato in Collina eindigt mijn weg weer ineens in de brousse. Ach, omkeren dan? Dat is buiten de waard gerekend want het was net een felle afdaling, dit krijg ik nooit terug omhoog getrapt, dus ik neem een zijweg. Jawadde! Met mijn fiets aan de hand (te steil om te fietsen) loop ik verloren in een doolhof van doodlopende straatjes. waar nergens een schaduwplekje is om een nieuwe route te zoeken.

Censuur.

Als ik uitgehijgd ben, het zweet uit mijn gezicht geveegd heb en mijn hartslag terug onder controle heb, kan ik weer fietsen. De grote weg op!

Het is dan nog 20 kilometer, maar ze zijn vlot te rijden. Ik neem nog een pauze onderweg in een fijn parkje. Man met hond.

Om half vijf ben ik volgens mijn navigatie aangekomen. Waar is die B&B nu? Oeps, nog 4,5 km. Maar het is niet erg. Het is een fijne weg met amper verkeer, het is er mooi en het bolt goed. Geen hellingen.

Ik kom echt in een paradijsje terecht. Het is gewoon een geschenk. Hoe moeilijk de ochtend was, hoe zalig de avond. Subliem.

Een heel huisje voor mij alleen, en in wat voor een omgeving! 

De douche is heerlijk, lekkere zachte waterstralen op mijn vermoeide ledematen…

Om 7 uur ga ik naar het restaurant en maak kennis met de ‘mama' des huizes. Ze ziet mijn pelgrimsboekje dat ik gevraagd heb om af te stempelen en kijkt me ongelooflijk aan. Jij alleen? Brava, Brava ..Ze blijft me bewonderend aankijken, het frêle dametje. 

Het eten smaakt me heel goed en het bier ook. Ik dacht eerst nog een wijntje te drinken bij het eten maar ik heb dorst en de ‘klats’ is groter bij bier dan bij wijn.

Ik ga goed slapen vannacht denk ik.

Dikke kus,

Reinhilde