Dag 7 van Voellerdingen (FR) naar Vendenheim (FR)

Dag 7 - 25 mei 2024 - van Voellerdingen (FR) naar Vendenheim (FR)

72,5 km 710 hm

Beste IKO vrienden,

De zon schijnt als ik rond half acht het rolluik van mijn kamer optrek. Dat ziet er veelbelovend uit voor vandaag. Hopelijk een regenvrije dag. 

Mijn gastheer vertrok al vroeg vanochtend, ontbijt was er niet voorzien, dus daar ga ik ook geen tijd aan verliezen. Mijn kleren die ik gisteren waste en die ik zorgvuldig op de radiator in de badkamer had uitgespreid zijn gelukkig droog. Mijn schoenen die een nacht in de garage op een radiator hebben gestaan zijn ook droog.

Het is stralend mooi weer als ik mijn fiets klaar maak voor vertrek. De buurman roept me ‘ bonjour’ toe terwijl hij naar zijn brievenbus wandelt. Ik adem diep in en ruik de gezonde lucht, wat een panoramisch zicht! Een leuk plekje waar mijn gastheer woont.

Het is fijn fietsen, ik heb er zin in. De stijfheid rondom mijn schouders is weg, het zitvlak ok, mijn achillespees is precies tot rust gekomen. Op advies van dokter Xavier ben ik Diclofenac opgestart, gelukkig had ik daar een stripje van bij.

Ik kom door leuke kleine dorpjes en er heerst precies overal een ‘zaterdag’ sfeer…mensen zijn het gras aan het maaien, kinderen die buiten spelen, dames die ramen wassen, heren die auto's wassen. In Petersbach, een typisch Vogezen stadje, kom ik aan een klein winkeltje. Ik koop een appel, een banaan, gedroogde abrikozen en zoute nootjes. Het blijft mooi en aangenaam fietsen en ik probeer de water ellende van de voorbije dagen te vergeten. Ondertussen zijn er hier en daar wat wolkjes komen drijven maar ze zien er niet uit alsof ze dringend een lading overtollig water moeten lossen. Ik geniet, zeker van het mooie bos waar ik doorheen mag. Het is er bijzonder mooi en rustig, de vogeltjes fluiten, het ruikt lekker! Even pauze nemen voor de banaan, en wat abrikoosjes, uiteraard ook goed drinken. Daar ga ik weer. Het glooit, af en toe langzaam bergop, dan weer lekker ontspannen naar beneden bollen. Na het bos kom ik opnieuw in open veld, de wolken worden precies dreigend. Ik moet eens naar de ‘leer-wolken-lezen-les’ want ik heb ze niet goed gelezen. Voor ik het goed en wel besef regent het stevig. Aan een loods kan ik beschutting zoeken en de regenjas aantrekken, het regenhoesje niet vergeten. Een tijdje gaat het vrij goed, maar dan wordt het toch weer gieten! Neen, niet nog een keer!!! Jawel, geen ontkomen aan. Onder een brug zoek ik de droogte op, een meisje dat aan het wandelen was staat daar ook te schuilen. Ze is niet spraakzaam, ik ook niet, ben helemaal niet blij met alweer die regen. Na 10 minuten is de regenval iets minder en ik vertrek terug. Het blijft echter regenen en ik heb nog steeds maar mijn lichte regenjas aan, die is niet echt waterdicht. Bij de volgende brug dan maar stoppen en mijn andere jas aandoen?

Daar ontmoet ik Arnaud die vanuit Straatsburg kwam aangereden, hij gewoon in een t-shirtje. Op regen had ik niet gerekend zei hij, ik kom van de zon. Als hij mij vertwijfeld ziet kijken of ik nu nog van jas moet wisselen zegt hij stellig dat het nodig zal zijn. Daar aan de horizon is de zon mevrouw! Ondertussen is Stuart uit Londen komen aanrijden, ook om te schuilen. Hij is onderweg naar Milaan. We wensen mekaar nog een goede reis, tegen Arnoud zeg ik nog met een vermanend vingertje dat als ik de zon binnen 10 minuten niet zie, ik me terug omdraai en aan zijn oren kom trekken. Hij is goedlachs en zegt : probeer me maar in te halen. Dag Arnaud.

Ik hoefde hem niet achterna, de beloofde zon was er en bleef er voor de rest van mijn rit. Op 9 km van mijn bestemming kan zelfs mijn regenjas en fleece uit. In mijn korte mouwtjes en dolgelukkig kom ik aan in Vendenheim.

Mijn kamer is op het gelijkvloers, dus sjouwen met bagage valt mee. Mijn fiets kan ik met een tuinslang een beetje proper maken vooraleer die gewoon in de eetzaal een plaatsje krijgt voor de nacht.

Ik douche, rust wat uit en ga rond 5 uur het stadje in. De lucht is nu helemaal blauw, de zon doet haar best, een zalig weertje. Een kleine wandeling kan geen kwaad, wonderbaarlijk dat mijn achillespees niet protesteert, zou de ontsteking onder controle zijn?

Rondom het reuzenrad is er veel te doen, veel volk op de been, ik moet snel zijn om in een restaurant nog een tafeltje te vinden. Er heerst een aangename ontspannen sfeer, het is ook weekend realiseer ik me dan.

Morgen naar Wolfach, een kleine 70 km en overmorgen een dag rust. Heb ik verdiend, niet?

Slaapwel beste vrienden.

Tot morgen,

Kus,

Reinhilde