Dag 18 - van Bellano naar Bergamo

Dag 18 - 5 juni 2024 - van Bellano naar Bergamo

72,8 km 670 hm

Beste vrienden,

Mijn rustdag heeft me goed gedaan. Het voelt alsof mijn lijf zich lichtjes herstelt. De Achillespees is rustig en mijn knie plooit wat beter.

Ik lig nog lang uitgestrekt op mijn bed in de olijfgroene kamer en bekijk de route van de dag. Naar Bergamo! Het zou geen zware rit worden volgens komoot, enkel een gelijkmatige klim juist voor Bergamo, zonder teveel pieken. Weersvoorspelling? Geen regen, zelfs waarschuwing voor hoge uv-index. Ik ben gewaarschuwd. 

Ontbijt om 8 uur : een eenzame croissant, koffie, een koek en een potje yoghurt. Net zoals gisteren. Dan begint het inpakken weer. Het is een ravage op mijn kamer want ik had voor de rustdag alles, maar dan ook alles uitgepakt.

Het kost me een half uur om alles weer netjes op zijn plaats te steken om zonodig snel iets terug te vinden. Na me goed ingesmeerd te hebben tegen de zon en ervoor gezorgd heb dat ik dat bij de hand heb voor tijdens de rit, sjouw ik alles naar beneden. Dochterlief is nu blijkbaar van dienst. Aan de toog staat een rondbuikige man koffie te drinken en speelt Sudoku op zijn tablet.

Dochterlief roept luidkeels een paar volzinnen, op de achtergrond hoor ik antwoord : even wachten, vader komt dadelijk met sleutel van garage. Ik zet me nog even neer in het verder lege restaurant.

In volle vertrek ik voor mijn 16de rit.

Het fiets aangenaam langs het meer. Afwisselend zon en schaduw. Wat een weertje, ik krijg echt een vakantiegevoel. Het is er mooi langs het meer en ik geniet. Het wegdek valt niet altijd mee en ik moet vaak langs de openbare weg waar het verkeer wel erg druk is. Zo druk en snel dat ik de indruk heb op de snelweg te zijn beland. Ik check en dubbelcheck…ik mag hier met de fiets, gelukkig. Een paar kilometer verder kom ik op een fietspad, beetje verder weer op de drukke Provincialeweg. Het zal zo zijn! Ik moet door heel wat ‘galeria’, je weet wel, die tunnels met gaten aan dal kant. Brrrr, wat een temperatuursverschil. Jammer dat het verkeer langs mij zo druk is, ik kan niet even rustig stoppen en van het uitzicht genieten. Via Varenna kom ik in Lecco en is er een degelijk fietspad zodat ik wat meer ontspannen kan fietsen en een kleine pauze kan nemen. 

Ik had het verzoek gekregen om mijn volgende huisvesting cash te betalen, dus ik stop aan de bankautomaat.

Ik vervolg mijn weg, de fietspaden zijn niet echt optimaal, maar die toch liever dan de drukke baan. Zo kom ik ineens op een industrieterrein, fietspad weg! Ik maak toertjes… In één van de bedrijven eens gaan vragen? Dan zie ik een klein spoor, parkeer mijn fiets en wandel het heuveltje over. Ok, daar is een weg. Oef.

Voor ik aan de klim naar Bergamo begin smeer ik me nog goed in. Uiteraard ergens op een schaduwplek want het is warm. Vorige week moest ik schuilplaatsen zoeken tegen de regen, nu schaduwplekken om te rusten of navigatie te checken. Door het zonlicht op mijn scherm kan ik de route vaak niet goed lezen en moet ik aan de kant naar een schaduwplek. Liever dat dan schuilen voor de regen.

Het verkeer raast aan me voorbij. Ik moet erg voorzichtig zijn, het blijft blijkbaar provinciale weg tot in Bergamo. Aandachtig blijven.

In Bergamo is het zoeken, draaien en keren. Niet zo gemakkelijk met een volgeladen fiets door een druk stadscentrum. Ik wil dus zo snel mogelijk naar het appartementje, geen behoefte om met mijn fiets Bergamo verder te ontdekken.

Om kwart voor vier ben ik na lang zoeken eindelijk op het juiste adres. Een bonkige meneer met gescheurde jeans maar strak wit hemd en chique vestje begeleidt me naar mijn appartementje. De fiets? Mee op het appartement op de eerste verdieping! Fiets past natuurlijk niet in de lift maar hij is stoer en draagt de fiets (ingeladen ondertussen en zonder batterij) de trappen op en zet hem op mijn balkon! Voila, geregeld. Morgenvroeg trap af moet mij maar lukken dan? Ik begin er gelijk al van te zweten.

Ik rust even uit. Tegen zes uur wandel ik naar de Carrefour hier op een kleine kilometer. Het is 27 graden, ik doe dus de pet maar aan. Na de vele regen hoef ik nu geen zonnesteek.

De Carrefour is rommelig. Ik koop een wortel, een banaan, een maaltijdsoep die ik kan opwarmen,een cola zero, broodje voor morgenvroeg. Dat moet voldoende zijn. Aan de kassa moet ik aanschuiven, niet aan de kassa zelf maar een heel eind daarvoor. Twee klanten staan voor mij te wachten. Op een groot verschijnt ineens : NR 2. De eerste in de rij kan dan naar kassa 2….Geen gedrum aan de kassa zelf dus. Als het mijn beurt is mag ik naar Kassa 1. Een vriendelijke jongeman scant alles en houdt dan de banaan en de wortel in de hoogte. Libre zegt hij. Amai, denk ik bij mezelf, gratis? Dat kan niet, ik vraag nog eens, Libra zegt hij opnieuw. Oh…ik moet ze gaan wegen! Banaan is knop vijf en de wortel knop 54, ga maar snel spoort hij me aan. Er staat natuurlijk niemand aan te schuiven aan zijn kassa, we hebben dus alle tijd. Nadat ik alles betaald heb krijg ik een ticketje om naar buiten te mogen. Toch wel heel apart zo.

Op mijn appartementje maak ik de soep warm, drink gulzig de cola op en ben klaar voor mijn bed.

Morgen naar Bedizzole, kort bij het Gardameer, maar aan het meer zal ik niet geraken.

Slaapwel lieve vrienden,

Tot mor

gen.

Reinhilde