Dag 20 - van Bedizzole naar Mantova

Dag 20 - 7 juni 2024 - van Bedizzole naar Mantova

70,8 km 430 hm

Goede avond beste vrienden!

Dat was een goede nachtrust! Echt waar. Gisterenavond was het al perfect bij Lucia en Mario. Een hartelijke ontvangst in een huiselijke omgeving, ik kon me helemaal ontspannen na de moeilijke rit vanuit Bergamo. 

Bij het ontbijt om 8 uur word ik helemaal verwend. Grote pot koffie, broodjes, een croissant om u tegen te zeggen, boter, gelei, kaas…. Ze zet zich bij aan tafel en we hebben een heel fijn gesprek. Over België, over Putin en Trump. Over muziek, voornamelijk klassiek want ze is sopraan geweest in een koor. Over een goede vriendin die in Leuven woont. Het is een bijzonder aangenaam ontbijten zo. Natuurlijk heb ik het ook over India. 

Omdat mijn reservatie voor morgennacht geannuleerd werd, moet ik opnieuw op zoek naar een overnachting. Lucia helpt mee zoeken en pleegt een telefoontje naar New Hotel Europa in Crevalcore. Bij deze geregeld. Dankuwel Lucia, toffe madam.

Naar mijn kamer, en alles inpakken. Mijn fietsbroek had ik na de was met een riempje aan het venster vastgemaakt zodat ie kon drogen. Blijkbaar ben ik niet voorzichtig genoeg bij het losmaken want mijn broek valt naar beneden.😲😲.

Ze blijft hangen in de struiken maar mijn armen zijn te kort en ik durf niet te ver uit het raam hangen. Wat nu? Toch gênant als ik hulp moet vragen, kan ik het zelf niet oplossen? Jawel, aan de radiator hangt een waterbakje met ijzeren haak. Mijn armen en haak samen zijn net lang genoeg om mijn broek uit de struiken te vissen. Lucia, als je dit leest, sorry dat ik er niets van gezegd heb. (Lucia beloofde mijn verhalen te lezen)

Voor mijn vertrek krijg ik nog een stempel in mijn boekje en een dikke welgemeende knuffel! Dag Lucia, dag Mario!!😘😘

Het is kwart na 10 en de zon straalt aan de hemel. Ik heb me goed ingesmeerd, heb voldoende drank bij en een lekker broodje met kaas.

Het is een hele andere rit dan gisteren. Het zoeken, draaien en keren valt heel goed mee. Meestal een vrij goed fietspad, ofwel vlak naast de baan, of weer even door de velden. Toch op zeker moment weer op onverhard en gravel maar het valt best mee tot ik op een spoor kom waar ik echt niet met de fiets door wil. Ik zoek dan de route via de openbare weg met autoverkeer. Dat was een goede beslissing want in korte tijd kan ik meer kilometers maken.

En daar is het Gardameer. Mooi, zalig. Even drinken, verse fles water kopen en broodje eten.

Op naar Peschiera del Garda. Volgens Lucia loopt er daarvandaan een hele fijne fietsroute tot in Mantova.

En ze heeft gelijk! Goed onderhouden fietspaden, bepaalde stroken zelfs splinternieuw geasfalteerd. Zalig fietsen. Maar het is warm. Dus me nog maar eens opnieuw insmeren, drinken en zeker de pet onder mijn helm ophouden. Het zou mijn tocht naar Rome niet zijn moest het te gemakkelijk zijn vandaag. Fietspad onderbroken omdat er werken aan de brug zijn. Een Duits koppel staat aan de waterkant : je kan nog een stuk door en dan door het dorp. Ok, daar ga ik dan. Maar waar is dat dorp dan? Zoveel kruispuntjes onderweg dat ik geen idee heb waar naar toe. Een groepje (3) Italianen staan ook met hun navigatie te zoeken. Weet jij hoe? Neen, geen idee. Eentje naar de ene kant, eentje naar de andere kant…zoeken. Uiteindelijk vinden we een nieuwe aanwijzing en zijn we weer ‘on track’. Het is dan nog ongeveer 30 km.

Ik vervolg mijn weg via het goed aangegeven pad langs het water. Het is warm. Af en toe een schaduwplekje zoeken om te drinken en nog eens in te smeren. 

Het is vier uur als ik in Mantova aankom. Wat een mooi historisch stadje. 

Mijn fiets mag in een garagebox in de kelder. Mijn kamer is op het tweede verdiep, gelukkig is er een lift. 

Ik installeer me op mijn kamer en neem een verkwikkende douche. Mijn fietskleding in de was, want er is een zonovergoten terras aan mijn kamer. Alles zal veilig kunnen drogen tegen morgen. Neen hoor, de deur blokkeert. De klusjesman brengt redding. Grazie.

Rond half 7 ga ik het stadje in om iets te eten. Het is er gezellig, er is veel volk op de been. Muziek en een soort theater. Ik geniet ervan. 

Aan tafel in het restaurantje dat ik uitkoos staat ineens een Indiër om me te bedienen. Jaz komt uit de staat Punjab, helemaal in het Noorden van India. Ik laat hem wat foto's van ons huis zien, hij overlaadt me met alle mogelijke complimenten. Ik bloos er bijna van.

Slaapwel lieve vrienden,

Tot morgen,

Dikke kus,

Reinhilde